Na oddziale udarowym kazali mi czekać na korytarzu.
Zadzwoniłam do Ewy w Kanadzie z numeru z zeszytu. Było u nich wcześnie rano. Kobieta po drugiej stronie zamilkła, a potem zaczęła płakać cicho i powtarzać „ja jej mówiłam, żeby do mnie przyjechała, ja jej tyle razy mówiłam". Powiedziałam, że będę przy niej, dopóki Ewa nie przyleci. Obiecałam, choć nie znałam tej kobiety zza szyby telefonu, a jej matkę mijałam tylko na klatce.
Potem usiadłam na plastikowym krześle pod salą numer cztery i otworzyłam zielony zeszyt.
Był prowadzony od dat. Pierwszy wpis miał trzy lata.
14 marca. Pani Renata otworzyła sklep o szóstej, choć padał deszcz ze śniegiem. Zamiotła przed wejściem, zanim ktokolwiek przyszedł. Ktoś tu jeszcze pilnuje porządku.
22 marca. Dziś pani Renata pomogła pani z laską wejść po schodkach do sklepu. Nie musiała. Nikt nie patrzył.
Czytałam dalej. Wpisy były krótkie, po trzy, cztery zdania. Notowała, o której zapalam światło w mieszkaniu i o której gaszę. Notowała, że w niedziele gotuję dłużej, bo dłużej pali się światło w kuchni. Że raz w miesiącu wychodzę wystrojona i wracam sama, i że wtedy zawsze się zastanawiała, czy to był dobry wieczór.
Ja nie miałam pojęcia, że ktoś mnie widzi.
*Pani Renata jest jak latarnia morska. Ona świeci i nawet nie wie, że ktoś na tym brzegu na to światło patrzy i wie, że jeszcze żyje.*
Ostatni wpis był sprzed sześciu dni.
28 sierpnia. Znowu nie zadzwoniłam. Karteczkę mam pod szkłem. Może w tym roku odważę się i coś u niej kupię. Nawet jedną puszkę farby, choć niczego nie maluję. Żeby był powód. Żeby raz w życiu pani Renata powiedziała do mnie coś więcej niż „dzień dobry".
Odłożyłam zeszyt na kolana i długo patrzyłam w białą ścianę korytarza.
Trzy lata. Sto pięćdziesiąt kilka niedziel. Kobieta trzy klatki ode mnie prowadziła zeszyt o moim świetle, a ja nie znałam nawet imienia jej córki.
Wpuścili mnie do niej wieczorem.
Leżała pod kroplówką, mniejsza, niż ją pamiętałam. Prawa strona twarzy wracała powoli — lekarz mówił, że zdążyliśmy, że te godziny się liczyły, że gdyby nie ten telefon i nie ta karetka na czas, byłoby po niej.
Usiadłam przy łóżku. Wzięłam ją za lewą rękę.
— Przeczytałam — powiedziałam.
Zamknęła oczy. Po policzku poleciała jej łza, ta jedna, ze sprawnej strony.
— Mówiłam, żeby nie — wyszeptała. — Wstyd.
— Pani Halinko. — Ścisnęłam jej rękę. — Ja nie wiedziałam, że jestem czyjąś latarnią. Przez jedenaście lat myślałam, że jestem sama w tym bloku. Że nikt nie patrzy.
Otworzyła oko.
— Ja patrzyłam.
— Wiem. Teraz wiem.
Siedziałyśmy w ciszy. Za oknem szpitala zapalały się światła w blokach Bielan, jedno po drugim.
— Pani Halinko — powiedziałam. — Kiedy panią wypiszą, będzie pani potrzebować kogoś na co dzień. Zakupy, leki, przez pierwszy czas. Ewa przyleci, ale ona ma tam swoje życie.
— Nie chcę zawracać głowy. Pani ma sklep.
— Sklep mam na parterze pani klatki. Trzy piętra niżej. — Uśmiechnęłam się. — Będę wpadać po zamknięciu. I nie potrzebuję powodu w postaci puszki farby, której pani nie maluje.
Zaśmiała się. Krzywo, jedną stroną ust, ale się zaśmiała.
Następnego dnia po pracy pojechałam do niej do szpitala z zakupami. Wzięłam ze sobą coś jeszcze.
Na nocnym stoliku, obok jej zielonego zeszytu, położyłam nowy. Też zielony — kupiłam go w kiosku pod szpitalem, bo tylko taki mieli.
— To dla mnie — powiedziałam. — Będę zapisywać moje dni z panią Haliną. Żeby było sprawiedliwie.
Wzięła mój zeszyt w lewą rękę, obróciła go, przesunęła kciukiem po okładce.
A potem odłożyła go na swój. Dwa zielone zeszyty, jeden na drugim, na szpitalnym stoliku.
I już żadna z nas nie musiała czekać na powód.