Kopnęłam w drzwi. Raz, drugi. Były jak ściana.
Nie mam siły w nogach, żeby wyważyć drzwi antywłamaniowe — to nie film. Poobijałam sobie tylko bark i biodro, i stałam tam bezradna, waląc dłonią w metal.
— Pani Halinko! Odezwie się pani?!
Z dołu klatki dobiegł mnie hałas. Dwóch strażaków wbiegło po schodach, nie czekając na windę, a za nimi ratownik z torbą. Ktoś na dole ich wpuścił.
— Proszę się odsunąć — powiedział ten wyższy, z toporkiem i czymś na kształt łomu.
Odsunęłam się pod ścianę i patrzyłam, jak podważają zamek. Metal zgrzytnął, framuga pękła z trzaskiem i drzwi się otworzyły.
W mieszkaniu było ciemno i pachniało lekami i starym kurzem, i czymś jeszcze — tym zapachem, którego nauczyłam się przy własnej matce dwanaście lat temu. Zapachem człowieka, który leży za długo.
Halina leżała przy łóżku, na boku, jedną ręką jakby chciała się podciągnąć do nocnego stolika, a nie zdążyła. Na stoliku stał telefon. I szklana ramka, a pod szkłem — moja karteczka, pożółkła, z numerem napisanym moją własną ręką.
Ratownik uklęknął przy niej.
— Pani Halino, słyszy nas pani? Proszę ścisnąć moją rękę.
Ona ścisnęła. Lewą ręką. Prawa leżała bezwładnie na dywanie.
Oddychała. Bogu dzięki, oddychała.
Mówili coś między sobą, słowa, których nie rozumiałam — jakieś skale, jakieś ciśnienie, „prawostronny niedowład, mowa spowolniona, prawdopodobnie od kilku godzin". Podłączyli kroplówkę, przełożyli ją na nosze.
Stałam w progu i nie wiedziałam, gdzie mam ręce.
— Pani jest rodziną? — zapytał ratownik, nie patrząc na mnie, zapinając pasy noszy.
— Nie. Sąsiadką. To ona do mnie zadzwoniła.
— Ma pani numer do kogoś z rodziny? Córka, syn?
Otworzyłam usta i nic z nich nie wyszło. Nie wiedziałam. Przez jedenaście lat mówiłam tej kobiecie „dzień dobry" i nie wiedziałam, czy ma dzieci.
Halina, już na noszach, poruszyła wargami. Pochyliłam się nad nią.
— Zeszyt... — wyszeptała, krzywo, jedną stroną ust. — W kuchni. Szuflada. Zeszyt.
— Jaki zeszyt, pani Halinko?
— Numer... do Ewy. Córka. W Kanadzie.
Kanada. Córka w Kanadzie, o której nigdy nie wspomniała.
Poszłam do kuchni. Otworzyłam szufladę pod blatem — i znalazłam zeszyt. Zielony, w kratkę, sfatygowany na rogach. Otworzyłam go, żeby znaleźć numer.
I zamarłam.
Bo to nie był notes z numerami.
Na pierwszej stronie, u góry, było napisane starannym, pochyłym pismem: „Moje dni z panią Renatą".
Podniosłam wzrok. Nosze już były w windzie. Ratownik machnął na mnie:
— Jedzie pani z nami czy za nami? Szpital Bielański, oddział udarowy!
— Jadę! — krzyknęłam, ściskając zeszyt w ręku, nie rozumiejąc jeszcze, co trzymam.
Wepchnęłam się do windy przy noszach. Halina patrzyła na mnie tym jednym sprawnym okiem, a druga strona jej twarzy była opadnięta jak wosk.
— Nie czytaj — wyszeptała. — Wstyd.
— Nie będę czytać, pani Halinko — skłamałam, bo już wiedziałam, że przeczytam.
W karetce trzymałam ją za lewą rękę. Za oknem migały bloki Bielan, te same, które oglądałam codziennie z okna sklepu.
— Pani Renatko — powiedziała nagle wyraźniej, jakby na chwilę wróciła jej mowa. — Pani wie, ile razy chciałam do pani zadzwonić z tą karteczką?
— Ile?
— Codziennie. Przez dwa lata. Ale za każdym razem myślałam: po co pani zawracać głowę starą babą. Pani ma sklep, pani ma życie.
Karetka skręciła ostro i syrena zawyła nad naszymi głowami.
A ja siedziałam z tym zielonym zeszytem na kolanach, na którym było moje imię, i pierwszy raz w życiu bałam się otworzyć coś, co ktoś napisał o mnie.